-
-
Erfelijke aanleg.
De precieze rol van erfelijkheid in de ontwikkeling van diabetes
is nog steeds niet bekend. Wel is duidelijk dat de kans op
het krijgen van insulineafhankelijke diabetes groter is als
de ouders ook diabetes hebben. Die kans stijgt van 0.3 / 0.5
procent in de gehele bevolking naar 2 / 5 procent als één
ouder diabetes heeft en naar 20 procent als beide ouders diabetes
hebben.
Wetenschappers hebben al wel een aantal genen gevonden
die overgeërfd worden door mensen met risico van diabetes.
Maar ze geloven dat naast erfelijkheid ook omgevingsfactoren
een rol spelen. Het voorkomen van diabetes bij identieke
tweelingen (met dus identieke genen) toont dit aan. Als
één individu van de tweeling diabetes ontwikkelt, is het
lang niet zeker dat de ander het ook krijgt. De kans dat
de ander ook diabetes krijgt is maar 30 / 50 procent.
-
-
Een virale infectie.
Ook virale infecties kunnen een rol spelen bij het krijgen
van diabetes. Bepaalde types virale infecties zouden de insulineproducerende
bètacellen van mensen die gevoelig zijn voor diabetes kunnen
veranderen. Om nog onbekende redenen herkent het eigen immuunsysteem
de veranderde bètacellen dan niet langer als eigen cellen.
De zogenaamde "killer-cells" van het immuunsysteem vallen
die bètacellen dan aan en vernietigen ze. Als er te veel cellen
vernietigd zijn, ontwikkelt de persoon in kwestie diabetes.
Voeding.
Suiker eten veroorzaakt geen diabetes. Althans, het eten
van suiker beïnvloedt het immuunsysteem niet zodanig dat
het de insulineproducerende cellen aanvalt en vernietigt.
Wel veroorzaakt het eten van suiker een stijging van de
bloedsuikerspiegel nádat het immuunsysteem de genoemde
cellen vernietigd heeft.
Van verschillende bestanddelen van voeding wordt gedacht
dat zij het immuunsysteem wel aanzetten tot de vernietiging
van de insulineproducerende cellen. Zelfs koemelk wordt
in dat verband genoemd.
Stress.
Mensen met diabetes geven vaak aan dat zij, toen zij de
symptomen van diabetes kregen, stress hadden door bijvoorbeeld
ernstige ziekte of een ongeval. Maar toch is stress niet
de oorzaak van diabetes. Stress zorgt er wel voor dat het
lichaam hormonen produceert die het effect van insuline
tegenwerken. Als je geen diabetes hebt, maak je tijdens
ziekte meer insuline aan om het effect van de zogenaamde
stresshormonen tegen te werken.
De insulineproducerende cellen van iemand die diabetes
aan het ontwikkelen is worden vaak maar langzaam vernietigd.
Er zijn dan nog niet eens symptomen van diabetes te onderkennen.
Maar als er te weinig insulineproducerende cellen over
zijn als zo iemand ziek wordt, kan het lichaam de extra
insuline die nodig is om het effect van de stresshormonen
tegen te gaan niet meer maken. De bloedsuikerspiegel gaat
dan opeens zo dramatisch omhoog dat diabetes gediagnosticeerd
wordt.
Type 1 diabetes ontstaat als - door nog onbekende oorzaak
- het eigen immuunsysteem de insulineproducerende pancreascellen
kapot maakt. Normaal richt het immuunsysteem zich tegen
bacteriën, virussen en andere gevaren voor de gezondheid.
Maar in het geval van type 1 diabetes keert het immuunsysteem
zich tegen een stuk van het lichaam dat normaal zijn werk
doet. Deze fout heet auto-immuniteit. Niemand kent de
oorzaak van auto-immuniteit bij type 1 diabetes, maar
er bestaan wel theorieën over.
